Ramadan

ramadan

Wij hebben een poetsman. Laten we hem Mohammed noemen. Want zo heet hij immers ook. Geen klachten hoor, vriendelijke mens, en ons huis ziet er elke week weer pico bello uit. Maar Mohammed zit momenteel middenin de ramadan. Dat houdt blijkbaar ook in: overdag geen water drinken. Water met bubbels is al helemaal uit den boze. Zelfs niet snel-snel een piepklein slokje in het geniep. Van achter mijn computerscherm zie ik hem op ditzelfde moment verwoed stofzuigen. Een nogal bleek gezicht waarover dikke zweetdruppels biggelen.

In mijn vorige woonst kwam elke donderdagnamiddag een islamitische vrouw uit Kroatië poetsen. Die kreeg op een keer een flauwte met als gevolg dat ze bijna van de trap donderde omdat ze door al dat geschrob en gedweil tijdens een snikhete dag zo goed als uitgedroogd was. Het scheelde verdorie niet veel of God had haar voor de rest van haar leven via een rietje laten eten.

Ook al is het allemaal kletskoek, ik begrijp de functie van religieuze rituelen als vasten, ik lees ook wel eens een boek. Voor mijn part doet iedereen wat hij of zij wil. Maar aangezien ik al flink wat moeite moet doen om mijn (katholiek) schuldgevoel te bezweren wanneer ik iemand mijn eigen huis zie kuisen, wil ik daarbovenop ook niet nog eens moeten inzitten met het fysieke wel en wee van de man of vrouw in kwestie. Ik weet dus ook niet of ik medelijden heb met Mo of kwaad moet worden om zoveel opgedrongen dwaasheid.

Geef een reactie