Datsun

Datsun
U zou kunnen beweren dat ik met een midlifecrisis worstel omdat ik eraan denk een oldtimer te kopen. Misschien hebt u gelijk. Maar toch, om even te nuanceren: ik sta om de vijf jaar wel tegen één of andere existentiële crisis aan te kijken, en deze, in het midden van mijn leven, is vergeleken met die van pakweg tien jaar geleden erg mild. Het is – althans wat mezelf betreft – een beetje zoals met economische crises: het lijkt iets van de afgelopen jaren, maar het is nooit anders geweest. Ik kan me althans het moment niet herinneren dat een minister op televisie enthousiast verkondigde: “De crisis is ten einde, beste mensen! Het gaat prima met de overheidsfinanciën! Laten we nou allemaal eindelijk eens lekker van het leven genieten!’
Ten tweede. Dat ik het vertik om ooit nog een moderne auto te kopen, heeft niets met mijn vijfenveertig te maken. Ik trek gewoon koppig door wat ik al sinds mijn adolescentie probeer te doen: me ver houden van alle opdringerige lelijkheid in de wereld. We gaan niet flauw doen: er rolt al drie decennia lang geen mooie auto meer van de band. Wie het tegendeel beweert is garagehouder, bankbediende, verzekeringsagent, sjeik, of heet Jeremy. Ik kan die dingen bovendien nog amper van elkaar onderscheiden. Functionele, stijlloze eenheidsworst op wielen. Ik doe niet meer mee.
Met liefde denk ik terug aan mijn allereerste Matchbox-autootje. Daarom: een oranje Datsun 240z uit 1973!

Geef een reactie